Categorie: Gedichten

Ik ben alleen Het doet me goed Ik ben geheel alleen Het doet me goed Alleen ben ik in staat zuiver lief te hebben geen tegenspraak slechte buivermaningen doe dit doe datnoch twijfel aan het hechtevan de verbintenisAlleen twijfel je nietis alles klaarde ware wereld ver wegAlleen de heremiet op zijn bergheeft oog voor,kan het…

je zwemt hangt in de deining schwerelos

Het water zwart met zilveren bogen van links naar rechts vlietend alsof het stroomt Maar neeik zwem naar een vast punten drift is er geen een

Hé angst kom je weer storen? Kan je niet een ander aanvreten of gewoon even vrij nemen? Waarom al dat sjorren en trekken wat verdien je er aan?Uiteindelijk win je nietword je tot de aftocht gedwongensteeds vaker steeds snellerEn toch blijf je terugkomenals een versmade geliefdedie het niet hebben kanafgewezen te zijnStalker bij nacht en…

Verbazingwekkend hoe een middag klootviolen tot een halfresultaat leidend terzake internet en flatrateen regelrechte inbreuk op deprivacy (waar was die ook weer verstopt?)tot enige vorm van tevredenheid kan leidenmen blijkt halfmeester over eenuniversum dat overigens totaalbescheuertbeklopptgetiktschizofreenisNietteminmen leertsnelsneller als toenlang geledenkijkend naar de meesterde observator het zeilenonder de knie kreegdoor eindeloos kijkentrachten te begrijpenhoe werkt dat…

één zijn de verlorenheid voor even vergeten De sympathie genegenheid liefde of gewoonhet hormoondrijft je in de armenvan wie je geliefdezou kunnen zijnEnkele momentenvan verbondenheidals je geluk hebtEn als,de toekomstals immerongewis

Ongeremd vrij alle ballast van te moeten leven overboord waar staat de zon? is de lauwwarme ochtendbrieswarm genoegom het lichaam te badenin welbehagen?heeft het Scheldelichtde klaarheidvoor het indrinkenvan de brede horizon?Opkomende vloed zetstroompatronen rond de piervallen op hun plaatsmeegenomen als een veertje in de windnaar verre einder eindeloos vervrijongeremd

Zeilen dwarrelen uit de haven nemen de volle wind buiten de pieren zetten koers naar waar de wind hen brengt proviand en water zat Voor mij, langs de vloedlijneen halve meter boven de golveneen bussel kleine voorbijflitsendesternen de lichtheid van hun vluchtvult het hartDe blauwe lucht rustige einderverlenen de zilverwitte vleugelseen stroboscoop gelijke glansHet vluchtige…

Ik heb je m’n hart gegeven Je hebt het besnuffeld om en om gedraaid een enkele keer gestreeld, achteloos, afwezigje hebt de gift niet aanvaardMag ik nu, in ruil, jouw hartnemen? ermee doen wat ikwil,het in stukken snijden en braden,en eten?Mag ik?

Tsvetajeva onstelpbaar verlangen de doem naakt de woorden tot op het bot gefileerd er is geen ontkomen aanSchuberts achtsteonstelpbaargedemptverlangenBreek uit!Dans naar het ongerijmde!Hij houdtongelofelijk veelvan het leven