Nauwelijks had de wakkere Tredmolen besloten dat het verhaal ‘Zomeravondzeilen, een modern sprookje’ wel zo ongeveer af was en gepubliceerd kon worden, dat was gisteren, of de werkelijkheid sloeg met onverbiddellijke kracht toe en zorgde ervoor dat één van de voorspellingen in het sprookje gedaan zo maar, alsof de voorzienigheid het zo had voorbestemd, uitkwam. Patsboem, hatsekidee!
Wat we gezien hebben: een schichtige heer W. droeg het kabinet waar hij zo zeer naar gehunkerd had ten grave, drie fractievoorzitters ontredderd achterlatend. Een angstige man die zijn verhaal voor zijn kiezers niet meer op orde had, want het lukte ‘m niet om het strengste asielbeleid ooit van de grond te krijgen. Zei hij. Je kan ook zeggen dat hij zijn tegenstanders aan het kwijtraken was, want zo ongeveer iedereen in de 2e kamer was het er wel over eens dat er iets met het asielbeleid moest gebeuren. Geen tegenstanders meer om tegen aan te schoppen! En hij was er zo dicht bij om z’n kroonjuweel binnen te halen. Maar dan? Wat dan? En daar sloeg de paniek toe en kon de man niet anders doen dan de boel te laten klappen. Couldn’t stand the heat.
En dat is dan weer het goede nieuws van deze dag: de brave man zal er nooit in slagen zijn ambities om de onderkoning van Nederland te worden te realiseren. Te weinig verhaal, te weinig topics, geen voetvolk om werkelijke macht mee te etaleren.
Wij zeggen: proost en santé, de zon heeft zich alweer laten zien.