‘Zie jij d’r nog wat in? De toekomst van de wereld?’
‘Hoe bedoel je? Er zijn toch genoeg mooie dingen in het leven? De zon, de natuur, de zee, vrienden, een nieuwe generatie die op geheel eigen wijze in het leven staat en zich een weg naar de toekomst baant, en dat is ook jouw toekomst. Nee, ik ben over de toekomst wel positief. Jij niet zo? Ik dacht dat jij toch ook positief in het leven staat?’
‘Hmmhm, ja, zeker, in beginsel wel, maar ik vind dat er deze dagen wel een heel forse tegenwind staat die lijkt het langdurig tegen blijft staan, zeg een straalstroom hoog in de lucht die bezig is de weersystemen rond de aarde definitief van slag te houden. Bij zo’n gedachte wordt het je zwaar te moede, bij tijd en wijle.’
‘Eens, eens, dat gaat natuurlijk niet goed, en de deelbelangetjesbehartigers die de nieuwe regering in zich bergt geven geen impuls aan het grondig aanpakken van verstorende klimaatfactoren. Daar zie je wel dat de gekte van belangenbehartigers heel ver gaat. Gewoon eigen belang eerst, en als de buit binnen is mag de rest van het volk de rotzooi opruimen. Denkvrees, daar lijden ze aan, het is allemaal superkorte termijn. Vandaag krachtig met de vuist op tafel slaan, morgen ligt het resultaat er dat ze trots aan hun achterbannetje kunnen presenteren, of als veer in hun eigen reet kunnen steken, het gros zit er geheel voor zichzelf, dat is dan weer hun eigenste eigenbelang, en dat zit dan weer in een congsi met de belangenbehartigers.
Want laten we eerlijk zijn, hoeveel achterban heeft die nieuwe regeringsploeg nou? Van één persoon weten we dat hij geen achterban heeft, hij is zijn eigen achterban. De grote baas heeft ook geen achterban, één heeft een kleine machtige achterban, waar, één heeft geen gevestigde achterban en de laatste is druk bezig in zijn eigen mes te lopen, die is op autistische wijze zeer druk met zijn eigen achterban. Per saldo vind ik dit allemaal héél positief, wat jij?’
‘Ja ja ja, geef d’r maar een draai aan. Maar je hebt gelijk, we moeten ook de goede kanten van het leven blijven benadrukken. Zoals, èh, ene voormalige president van de VS schiet weer in de hem karakteristieke ontspannen kramp van schelden, beledigen, vrouwen schofterig bejegenen, hilarisch toch? En dan staat naast hem een plaspop met een zéér strak gezicht, gewoon nep hoor, gerecycled plastic, en die vindt het allemaal gewèldig, wat die man naast haar uitkraamt, en met haar zo ongeveer de helft van het land. Heel boeiend toch? Om te zien? Ik zie het ervan komen dat de ontspanning in zijn kramp gaat verdwijnen, dat het ‘m niet lukt om voor de vuist weg te blijven schelden en beledigen, dat is hoopvol en het gaat nog mooi theater opleveren ook. Nee, ik zie dat met belangstelling allemaal gebeuren de wereld is in beweging er gebeurt wat, never a dull moment.
Je hebt gelijk, we moeten de positieve kanten van het leven blijven benadrukken, anders wordt het een tranendal en wie wil er in een tranendal zitten, behalve dan om getroost te worden? Troost! ook zo’n mooie positieve emotie. Weet je wat, we nemen er één, we proosten op het troosten, hatsekidee!’