Tredmolen 7 Nogmaals extreem

‘Hendrikje, vertel ‘s, je hebt de vorige keer een heel verhaal verteld, over extreem en het extremisme en radicalen, waarover ook nog wel het een en ander te zeggen is. Heel boeiend en niet helemaal het denkraam waar wij gewoonlijk inhangen, of beter gezegd uithangen haha, zeg ‘s, waar heb je die wijsheid vandaan?’ Hendrikje ging zéér rechtop staan, deze vraag had ze na haar uitbarsting gevreesd, grote mond, dan kon je dit verwachten. Zij stapte naar voren, haar handen langs haar zij, ze schraapte de keel, niet zoals Billie Holiday, zo relaxed zo zeker van zichzelf zo vol van vertrouwen in eigen kunnen was zij op dit moment echt niet, ‘dank u voor de vraag, ikzelf schrok ook een beetje van de vrijpostigheid waarmee ik jullie onderbrak’, ‘geen punt, als je wat zinnigs te zeggen hebt, gewoon doen wij zijn toch ook maar ouwe mopperpotten wij snakken naar tegenspraak, dus vort, waar heb je dat allemaal vandaan?’ en Hendrikje ontspande, dit waren andere kerels dan haar docenten die hun lesprogram afdraaiden en helemaal niet op weerwoord zaten te wachten, te druk en te zeer in hun eigen denkframe gevangen als zij waren. ‘Weet u, ik heb dit baantje naast school om wat meer te zien van het leven dan alleen collegezalen en het stampen van nieuwe kennis. De wereld is als je erover nadenkt veel ingewikkelder, als je het nieuws volgt word je daar niet vrolijk van. Klimaat, migratie, oorlog, en alles hangt aan mekaar, het is gewoon ingewikkeld om het uit elkaar te pluizen. En dan heb je politici die maar wat roepen, op schelle toon allemaal onaardige en hatelijke dingen, en er zijn steeds meer mensen die het wel goed vinden, dat dat gezegd wordt.’ Hendrikje kreeg weer een rood hoofd, van de inspanning, en een lichte angst beving haar; grote mond, afstraffing.

‘Ja goed, duidelijk, je denkt na, dat juichen we toe. Maar hoe kom je op het woord vrijpostig? Dat is toch ouderwets, dat gebruikt jullie generatie toch niet? Daar zijn we wel benieuwd naar.’ Hendrikje haalde adem, geen afstraffing maar aardige woorden, ‘ik lees veel, en ik kwam het woord tegen in een grappig boekje en ik zocht het op, het staat voor stoutmoedig en niet bedeesd en het zijn natuurlijk vrouwen in de literatuur die vrijpostig zijn, heel opmerkelijk. En toen dacht ik, zo wil ik ook zijn.’ ‘Dat zal een pikant boekje geweest zijn, we zullen maar niet vragen naar de titel. Bravo, wees vrijpostig op zijn tijd, als het nodig is, en bij ons, Hendrikje!, mag je vrijpostig zijn als het je goeddunkt, wat vind je daarvan?’ Hendrikje stond perplex, wat gebeurde hier nou? Kreeg ze een vrijbrief om maar wat te roepen als ze dacht een mening te moeten geven, of een andere gezichtshoek te schetsen? Bij deze oude mannen die haar overigens tamelijk onschuldig leken? Ze werd er verlegen van, en even dacht ze dat ze gepiepeld werd, voor de gek gehouden niet serieus genomen, maar nee, daarvoor kende ze de mannen te lang. Nee, ze waren te netjes, een beetje übernetjes misschien maar dat wist ze verder niet, ze zouden geen streek met haar uithalen, daarvoor waren het teveel heren. ‘Heren, even tussendoor zal ik even bijschenken? Het duizelt me wat.’ Ze liep naar de toog naar de fles, moest zich even vasthouden alvorens terug naar de tafel te gaan en de ronde te maken. Alle mannen keken haar bijzonder vriendelijk aan, ‘gewoon doen meid, wij vinden het leuk eens een ander geluid te horen.’ ‘Maar ik moet ook gewoon mijn werk doen, ik kan toch niet zomaar bij jullie aan tafel gaan zitten? Dat gaat niet, ik zie m’n baas al aankomen.’ Maar Hendrikje ontspande, het was toch wel heel grappig wat er deze middag gebeurde. ‘Nee nee, stel je voor, bij ons aan de tafel gaan zitten, dat zou al te vrijpostig zijn hahaha, nee dat hoeft niet hoor, we zullen je niet storen in je werk, stel je voor, zoiets doen we niet, hebben we in ons werkzame leven nooit gedaan, anderen storen. Ha, wat denk je, wij wilden zelf niet gestoord worden!’ Een schaterlachen brak uit, Stelligman hief een lied aan, maar dat werd onmiddellijk de kop ingedrukt, Hendrikje trok zich terug achter de toog en wijdde zich aan belangrijke zaken.